(كارل‌ ياسپرس‌)

مقدمه‌

ما در آستانه تحول تاريخي بزرگي قرار داريم‌. ديگر برون وجود ندارد. جهان به هم نزديك شده است‌. يك زمين واحد داريم‌. در اين ‌فضا تهديدات و فرصت‌هاي تازه روييدن گرفته است‌. تمامي مسائل ‌ضروري ما صبغه جهاني دارد. موقعيت فعلي ما، بشري است‌.

جهانى شدن از مفاهيم و نشانه‏هاى جديد و تأثير گذار در زندگى سياسى است. در مورد ماهيت اين مسأله مناظرات گسترده و جدى وجود دارد؛ برخى آن را پروسه طبيعى و عده‏اى پروژه و طرحواره‏اى غربى مى‏دانند. در اين مقاله، جهانى شدن نه يك وضعيت جديد كه گفتمانى جديد تلقى مى‏شود؛ تحليل گفتمانى جهانى شدن آن را به عنوان گفتمان مسلط، هرچند اجتناب‏پذير و غير دايمى، تلقى مى‏كند. جهانى شدن به عنوان گفتمان به صورتبندى جديدى از سياست هويت و سياست زندگى مى‏انجامد. اين صورتبندى با ارجاع به نشانه مركزى نئوليبراليسم، دال‏هاى سياسى را معنا مى‏بخشد. در تحليل گفتمانى، جهانى شدن با دال مركزى نئوليبراليسم گفتمان مسلط جهانى است كه موقتا دال‏هاى سياسى را در معناى ليبراليستى به تثبيت رسانده است. هرچند همواره در معرض بى‏قرارى و تزلزل قرار دارد.

استاد يار دانشكده حقوق وعلوم سياسى دانشگاه تهران.

مقدمه

مقاله حاضر خلاصه و جمع بندى نظريات جيمز روزنو درباره تحول نظام بين‏المللى و جايگاه سازمان ملل در آن است.كه بر پايه مطالب مندرج در كتاب‏سازمان ملل متحد در جهانى متلاطم (The united nations in a turbulent world) تنظيم شده است.در اين كتاب جيمز روزنو كوشيده است ويژگى‏هاى جهان متحول و دگرگون شده كنونى را باز گو كرده و در آن نقش و جايگاه سازمان ملل به عنوان يك عامل تاثير گذار و در عين حال تاثيرپذير از اين تحولات را تبيين كند و ضمن ارائه توصيه‏هايى به دست اندر كاران سازمان ملل متحد، كوشيده است در زمانه‏اى كه اصل حاكميت محو تدريجى را طى مى‏كند و با اين وصف مانعى از سر راه اعمال اقتدار سازمان ملل برداشته مى‏شود، به سطح ارتقاى موقعيت اين نهاد بين‏المللى كمك رساند، خاصه آن كه از ديدگاه روزنو از جمله مبانى اقتدار، بر خلاف گذشته كه مبتنى بر سنت‏ها و عرف‏ها و يا وراثت و انتخاب بود، بر پايه موقعيت در عملكردهاست و از اين منظر وى سعى مى‏كند توجه متوليان سازمان ملل را در شناساندن خدمات و موقعيت‏هاى اين سازمان به جهانيان جلب كند.

سيد عبد القيوم سجادي(۱)

قرآن کريم در زمينه مسائل سياسي در حد بيان کليات و چارچوب‏هاي کلان سياست‏خارجي بسنده کرده‏است، اين کليات را اصول سياست‏خارجي ناميديم و تحت چهار عنوان «اصل نفي سبيل‏» ، «اصل دعوت يا جهاد» ، «اصل عزت ديني‏» و «اصل پاي‏بندي به معاهدات بين المللي‏» درباره آنها به بحث پرداختيم . ياد آور شديم اين اصول چارچوب کلان سياست‏گذاري خارجي دولت اسلامي را سامان مي‏دهند و دولت اسلامي نمي‏تواند در سياست‏خويش آنها را نديده انگارد .

مقدمه

مطالعه و بررسي اصول سياست‏خارجي اسلام از ديدگاه قرآن کريم بر مفروضات چندي استوار است، که بدون توجه به آنها بحث از سياست‏خارجي اسلامي ناتمام به نظر مي‏رسد، مهم‏ترين اين مفروضات را در محورهاي زير مي‏توان تلخيص کرد: