گفت وگوهاي ايران و ايالات متحده امريکا با محوريت عراق در فضايي آکنده از سکوت، رعايت، و با بيم و اميد هايي با ميانجيگري نوري المالکي نخست وزير مورد حمايت امريکا و ايران در منطقه «سبز بغداد» برگزار شد. شايد مهم ترين نتايج اين گفت وگوها استمرار تعامل، دورانديشي و راهبرد مشترک جهت حل تنش هاي مهم تر امنيتي- منطقه اي در سطح خاورميانه باشد. سفراي ايران و امريکا در بغداد در شرايطي مقابل يکديگر قرار گرفتند که بعد از 28 سال مونولوگ ميان اين دو کشور، کانال بغداد توانست آن را به يک ديالوگ مبدل سازد. به عبارتي ايالات متحده رسماً پذيرفت که براي حل بحران عراق، اين ايران است که مي تواند حلال مشکل باشد نه طرف هاي ترک يا عرب. البته اگرچه خوش بيني بيش از حد از نتايج اين گفت وگوها غير منطقي به نظر مي رسد ولي برگزاري دور اول يا موافقت با نشست هاي آينده در مورد مسائل گوناگون منطقه اي خود مي تواند نويد از نوعي ديپلماسي تعامل گرايانه همراه با رويکرد بازدارندگي در مقابل ديپلماسي مقابله جويانه و تدافعي باشد. از ديگر ابعاد اين نشست که رايان کراکر سفير امريکا در عراق آن را کارآمد خواند مي توان به پيشنهاد ايران مبني بر «مکانيسم امنيتي سه جانبه اي» اشاره کرد که در واقع خود نشانگر پذيرفتن واقعيتي است که بحران عراق، توسط ايران، امريکا و خود عراقي ها قابل حل و فصل است.